Homo toties moritur, quoties amittit suos

Homo toties moritur, quoties amittit suos

Mens bona regnum possidet

Imperator intra Ecclesiam, non super Ecclesiam

Sapias, vina liques et spatio brevi spem longam reseces!

Vir bonus semper tiro

Quod oculus non vidit, nec auris audivit

Sine prole = |Obiit sine prole

Dulcibus est verbis mollis alendus amor

Absque (ulla) nota

Quod petis, est nusquam

Virtus est vitium fugere et sapientia prima stultitia caruisse

Beneficia non parant amicitias? parant, si accepturos licuit eligere

Auctor pretiosa facit

Deum cole, Regem honora, libertatem tuere

Quae non prosunt singula, multa iuvant

Nec virtutes sine beata vita cohaerere possunt, nec illa sine virtutibus

Quid dem, quid non dem?

Tempus nostrum est

Athanasius contra mundum

Quod omnes tangit, ab omnibus debet approbari

Quid stultius quam incerta pro certis habere, falsa pro veris?


Menu

q.v. = |Quod vide
Errantem per agros ignorantia viae melius est ad rectum iter admovere quam expellere
Quid mihi prodest philosophia, si fatum est?
Industriae nil impossibile
Legem bonam a mala nulla alia nisi naturae norma dividere possumus
Probatio liquidissima
Tempora non surgunt, si cecidere simul
Aristoteles non semper Aristoteles
Est profecto animi medicina
Hodie mihi, cras tibi
Bene docet, qui bene distinguit
Scala Dei
Virtus altissimum locum in homine et maxime excellentem tenet
Heu, senibus vitae portio quanta manet!
Secura quies et nescia fallere vita
Beati, qui lugent, quoniam ipsi consolabuntur
Arbitris remotis
Pericla timidus etiam, quae non sunt, videt
Nobilitas sola est atque unica virtus
Quare si pace frui volumus, bellum gerendum est?