Est quodam prodire tenus, si non datur ultra

Est quodam prodire tenus, si non datur ultra

Homo unius libri

Homo superbus est, qui omnes despicit, hominem prae se neminem putat, ut se solum beatum, solum potentem existimet

Avarum irritat, non satiat pecunia

Animula vagula blandula

Quid est gloriosius quam iram amicitia mutare?

Magister artis, ingeniique largitor venter

Viris fortibus non opus est moenibus

Sapientis iudicis est semper cogitare, quid lex cogat

Actus iudicialis potentior est extraiudiciali

Quod honestum non est, id ne utile quidem

Magnus gubernator et scisso navigat velo

Errantis nulla voluntas est

Lege totum, si vis scire totum

Cotidie morimur, cotidie enim demitur aliqua pars vitae

Facio, ut facias

Deus nobis haec otia fecit

Nec optimus, nec pessimus

Beneficium deliberandi

Absentia longa morti aequiparatur

Quod lege non prohibitum, licitum est


Menu

Saepe summa ingenia in occulto latent
Factum abiit, monumenta manent
Frustra niti, neque aliud fatigando nisi odium quaerere, extrema dementia est
Mens bona regnum possidet
Boni pastoris est tondere pecus, non deglubere
Ad operam
Usque ad nostram memoriam
Ater dies
Ad astra per aspera
Ad notam
Circulus in probando
Libet licet
Res ampla domi
Dolorem dies longa consumit
Homo insipiens
Da tua, dum tua sunt, post mortem nulla potestas // dandi, si dederis, non peritura dabis
Quid ad rem?
Magis creditur duobus testibus affirmantibus, quam mille negantibus
Avarus nisi cum moritur, nil recte facit
Genus irritabile vatum