Solitudinem faciunt, pacem appellant

Solitudinem faciunt, pacem appellant

Omnis vita servitium est

Resurrecturi resurrecturis

Quid agis, dulcissime rerum?

Quae feceris parentibus, eadem a liberis exspecta

Nullum ad nocendum tempus angustum est malis

Etiam si Cato dicat

Modicae fidei, quare dubitasti?

Mirabile videtur, quod non rideat haruspex, cum haruspicem viderit

Bonitas in suos, iustitia in omnes

Ad rationem pulchri sive decori concurrit et claritas et debita proportio

Flagellum Dei

Quod non dedit fortuna, non eripit

Quod principi placuit, legis habet vigorem

Saepe et contemptus hostis cruentum certamen edidit

Apertae musarum ianuae

Rebellio carnis

Dolorem dies longa consumit

Castis omnia casta

Par negotiis neque supra

Punctum est quod vivimus et adhuc puncto minus


Menu

Daemoni etiam vera dicenti non est credendum
Tempus dolorem lenit
Nil homini certum est
Nequam in sinu gerit
Monumentis Patriae naufragio ereptis
Quidquid non discutitur, iustitia non putatur
Infans conceptus pro nato habetur quotiens de commodis eius agitur
Si linguis hominum loquar et angelorum, charitatem autem non habeam, factus sum velut aes sonans aut cymbalum tinniens
Bonum esse melius est quam divitem esse
Deus caritas est
Regressus ad infinitum
Barba non facit philosophum
Quid virtus et quid sapientia possit, utile nobis proposuit exemplar Ulixen
Totus mundus agit histrionem
Ens intentionale
Insani sapiens nomen ferat, aequus iniqui, ultra quam satis est virtutem si petat ipsam
Naturam expellas (expelles) furca, tamen usque recurret
Hodie mihi, cras tibi
Doctor Irrefragabilis
Dixisse me aliquando placuit, tacuisse numquam